طراحی وب سایت

بخش بیست و یکم
نام نویسنده: والتر ایساکسون
مترجم: ندا لهردی
جابز بعدا گفت که کم کم احساس گناه می کرد که مقدار زیادی از سرمایه پدر و مادرش را صرف تحصیلاتی کرد که ارزشش را نداشت.
او در سخنرانی معروف اش برای جشن پایان تحصیل استنفورد گفت: «تمام سرمایه ای که پدر و مادرم برای تحصیلم پس انداز کرده بودند صرف شهریه دانشگاهم شد. نمی دانستم که می خواهم با زندگی ام چکار بکنم و دانشکده چه کمکی در این مسیر به من می کند و همه پولی را که پدر و مادرم در همه عمرشان پس انداز کرده بودند، در دانشکده خرج کردم. به همین دلیل تصمیم گرفتم ترک تحصیل کنم و مطمئن بودم که کار درستی خواهد بود.»
او عملا نمی خواست از رید برود؛ فقط می خواست دیگر شهریه دانشکده را نپردازد و سر کلاس هایی که علاقه ای به آنها ندارد، نرود. جالب اینکه رید هم این اجازه را داد. «جک دودمن» رییس امور دانشجویی رید می گوید: «او ذهن کنجکاو و به شدت جذابی داشت. دوست نداشت حقایق را به طور ناخود آگاه بپذیرد و می خواست خودش همه چیز را تجربه کند.» دودمن اجازه داد که جابز حتی بعد از آنکه شهریه ای نمی پرداخت به صورت مستمع آزاد در کلاس ها شرکت کند و در خوابگاه با دوستانش باشد.
جابز می گوید: «از لحظه ای که انصراف دادم، می توانستم دیگر به کلاس های اجباری که دوست نداشتم نروم و در کلاس هایی که به نظرم جالب بودند بروم.» در میان این کلاس ها یک کلاس خوشنویسی بود که وقتی برایش جالب شد که پوسترهایی با خط خوش را در محوطه دانشکده دید. «من حالت های چرخش قلم و تفاوت میزان فاصله میان ترکیب حروف های مختلف را یاد گرفتم و اینکه چه چیزهایی در کیفیت چاپ موثر است. این کار آنقدر زیبا، تاریخی و به شکل هنرمندانه ای ظریف و ماهرانه بود که علم هرگز نمی توانست به پای آن برسد و من شیفته آن شدم.»
هنوز نمونه ای دیگر از هوشیاری جابز وجود داشت که خودش را در محل تلاقی هنر و تکنولوژی قرار داد. در همه محصولاتش تکنولوژی با طراحی های زیبا، ساده، خوش ساخت، ماهرانه و حتی رمانتیک همراه شد. او پیشتاز رابطه ای کاربری گرافیکی ساده و راحت بود. دوره خوشنویسی در این زمینه نمادین شد. «اگر هرگز در دانشکده در این دوره شرکت نمی کردم، مک هرگز حروف مختلف و فونت هایی با فاصله های متفاوت نداشت. و از زمانی که سیستم عامل ویندوز از مک نسخه برداری و تقلید کرد، احتمالا دیگر هیچ کامپیوتر شخصی این ویژگی ها را نداشته است.»
در این میان، جابز آسمان جلی بود که با صرفه جویی درحاشیه رید زندگی می کرد. اغلب اوقات پابرهنه بود و وقتی برف می آمد، صندل می پوشید. الیزابت هولمز برایش غذا آماده می کرد و سعی داشت با رژیم های سفت و سخت او همراه شود. او بطری های سودا را برای پس گرفتن ودیعه گرو آنها برمی گرداند، همچنان برای خوردن شام های مجانی روز یکشنبه تا معبد هیر کریشنا پیاده می رفت و در گاراژ آپارتمان مانندی که با ماهی 20 دلار اجاره کرده بود و وسیله گرمایی نداشت، ژاکت های ژنده می پوشید.
وقتی پول لازم داشت در آزمایشگاه گروه روانشناسی دانشکده به تعمیر تجهیزات الکترونیکی مورد استفاده برای آزمایش های رفتاری حیوانات، می پرداخت. گاه گاهی کریسان برنان برای دیدنش می آمد. رابطه شان کمی کمرنگ شده بود. با این حال جابز اغلب ترجیح می داد سراغ روح و علاقه شخصی اش به روشنفکری برود.
او بعدا به خاطر می آورد: «در دوره ای جادویی بزرگ شدم. خود آگاهی مان با ذن و البته مخدر ال اس دی رشد می کرد.» حتی بعدها در زندگی اش هم به مخدرهای خلسه آور برای روشن تر شدن افکارش اعتماد می کرد.
فصل چهارم
آتاری و هندوستان
ذن و هنر طراحی بازی
آتاری
در ماه فوریه سال 1974 و بعد از هجده ماه پرسه زدن در رید، جابز تصمیم گرفت که به خانه پدر و مادرش در لس آلتوز برگردد و دنبال کار بگردد. این گشتن چندان هم سخت نبود. در اوج سال های دهه 1970 بخش نیازمندی های نشریه «سن خوزه مرکوری» بیش از شصت صفحه آگهی نیازمندی های مربوط به تکنولوژی داشت. یکی از این آگهی ها نظر جابز را به خودش جلب کرد. شعار آگهی این بود: «تفریح کنید، پول دربیاورید.» آن روز جابز به لابی شرکت سازنده بازی های ویدئویی آتاری رفت و به مدیر بخش کارگزینی که از مبهوت موهای ژولیده و لباس های جابز شده بود، گفت تا وقتی که کاری به او ندهند از آنجا نمی رود.
موسس شرکت آتاری یک کارفرمای قوی هیکل به نام «نولان بوشنل» و آدمی دوراندیش، با جذبه و با کمی استعداد بازیگری بود؛ یک الگوی واقعی برای رقابت. بعد از آنکه مشهور شد، دوست داشت با ماشین رولز رویسش در آن حوالی رانندگی کند، مخدر بکشد و جلسات کارمندان را در یک حمام داغ برگزار کند. مثل همان کارهایی که فریدلند کرده بود و جابز هم یاد گرفته بود، بوشنل می توانست خودش را به شکل یک نیروی زرنگ و کارکشته نشان بدهد، با چرب زبانی دیگران را متقاعد کند، تهدید کند و با نیروی شخصیتش واقعیت را طور دیگری جلوه بدهد.
مدیر بخش مهندسی شرکتش «آل آلکورن» شخصی قوی هیکل، خوشرو و کمی قاطع تر بود؛ آدم بزرگ شرکت که سعی می کرد هدف ها عملی بشوند و شور و اشتیاق های بوشنل را کنترل می کرد تا آن موقع هدف بزرگشان یک بازی ویدئویی به نام «پونگ» بود که در آن دو بازیکن سعی می کنند تا با دو مفتول متحرک که به عنوان راکت و دسته عمل می کردند، به صورت رگباری به یک نقطه روشن روی صفحه شلیک کنند. (اگر زیر سی سال هستید، از پدر و مادرتان بپرسید.)
جابز در حالی به لابی شرکت آتاری آمد که صندل به پا داشت و دنبال کار بود، آلکورن یکی از کسانی بود که احضار شد. به من گفت «یک بچه هیپی در لابی هست. او می گوید تا وقتی استخدامش نکنیم از اینجا نمی رود. پلیس ها را خبر کنیم یا بگذاریم بیاید داخل؟» گفتم بیاریدش داخل!»

منبع : دنیای اقتصاد  تاریخ : 18   دی   1390  شاخه : اشخاص